Ze vliegen uit

En dan is je huis leeg. In wat eerst een vrolijke, gevulde slaapkamer was die warmte en bescherming bood aan elk kind, klinkt nu een holle echo. De meubels zijn weg, de fotolijstjes ook, de knuffels die sinds de middelbare school in een grote plastic bak onder het bed verstopt lagen omdat niemand ze mocht zien maar die ook niet weg mochten, zijn uiteindelijk toch meeverhuisd naar de studentenkamer. Zo loopt langzamerhand je huis leeg, eerst de oudste, daarna de volgende, soms een paar jaar pauze ertussen, maar uiteindelijk gaan ook de jongste kinderen de wereld verkennen en het allemaal nu eens lekker ‘op hun eigen manier doen’.

In deze tijd waarin veel vrouwen zijn blijven werken of na een aantal jaren thuis als fulltime moeder toch weer een parttime baan oppakken, zijn de meeste reacties op mijn vraag wat dat Empty Nest met jullie deed ontspannen en positief. Bij een enkeling ging de champagne open om te vieren dat eindelijk de rust in huis was teruggekeerd. Door de meesten werd het uit huis gaan gezien als een bijzonder proces dat een nieuw tijdperk aankondigt. Zowel voor de kinderen als voor de ouders, als voor de onderlinge verstandhoudingen binnen het gezin. Soms is dat spannend, komt er een nieuw licht op de bestaande relatie. Dan willen ineens ook de ouders uitvliegen om ieder een nieuw nest te bouwen waarin ze alle ondergesneeuwde dromen alsnog uit laten komen. Andere stellen zien dit moment juist als een hernieuwing van de bestaande relatie, de onbezorgdheid komt terug, de vriendschap groeit. Er is weer ruimte om samen leuke dingen te ondernemen en nieuwe plannen voor de toekomst te maken.

Voor mij is het een moment om vanuit ons grote gezinshuis te verhuizen naar een appartement. Nee niet schrikken, ik ga niet alleen. Mijn man mag mee. Daarom is het de afgelopen weken wat stil geweest op de blog. We hebben ons huidige huis helemaal leeg gemaakt, schoongemaakt en klaargemaakt voor de verkoop. Dat is nu klaar. Daardoor is er weer mentale ruimte om door te gaan met de blog.

Zelf denk ik dat de relatie tussen ouders en kinderen, ten opzichte van vroeger, in de loop der jaren veranderd is. Er blijft langer contact op verschillende niveaus, mede dankzij sociale media en smartphones. Als een kind even wil overleggen over een huishoudelijk probleem, bijvoorbeeld over een vlek in het wasgoed, is een appje zo gestuurd. In de jaren ’80 van de vorige eeuw, toen ik zelf in Amsterdam ging wonen, ging ik mijn moeder echt niet bellen met zo’n vraag, want telefoneren was een luxe en kostte geld. Ik kon het allemaal wel zelf, althans…dat dacht ik. Met een hoop gekrompen, verkleurde, en zelfs gescheurde T-shirts als gevolg. Daardoor was het op kamers gaan destijds een veel definitievere stap, er kwam letterlijk meer afstand tussen ouders en kinderen door het gebrek aan communicatie.

Nu zitten onze dochters vanuit Amsterdam met hun oma in Leeuwarden te facetimen om te vertellen dat ze een nieuwe jurk gekocht hebben, die dan ook meteen realtime geshowd wordt voor de camera. Dat vind ik een mooie ontwikkeling. Sociale media brengt een hoop onrust in onze levens, maar de verbindingen die over generaties heen tot stand komen geven ons leven grote emotionele rijkdom. We kunnen elkaar online zo vaak opzoeken als we willen, dat maakt het nest nooit helemaal leeg.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

En ineens was daar Corona en zitten we allemaal thuis. Welke tips hebben jullie om de dagen een beetje gezellig/nuttig/geïnspireerd door te komen? Ben je begonnen aan een hyper-voorjaars-schoonmaak? Of kruip je met een kop thee op de bank en lees je nu eindelijk eens al die boeken die al jaren op de plank liggen? Of pak je oude hobby’s op? Of is je huis veranderd in een mini-gym? Zeg het maar.

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *