Fris en fruitig

We doen er alles aan om er fit en vrolijk uit te blijven zien. De verschraling slaat toe als je boven de 50 komt, in de spieren, huid en botten. Om te voorkomen dat we er net zo sneu uit gaan zien als de citroen op de foto zoeken we ons heil in allerlei middelen. Niet alleen in pillen. Ook in fruit en zuivel. Er worden spannende sapjes gemixt die wonderen doen voor de darmflora en de probiotica: ‘Ik heb van een vriendin een flesje toverdrank gekregen. Iets met gefermenteerde gember en appelsap. Heeft een paar dagen in het zonnetje gestaan, af en toe schudden,  koolzuur laten ontsnappen en dan in de koelkast. Een wondermiddel volgens haar. Ben vergeten waarvoor.’

Sommigen slikken helemaal niks en houden het bij zuivelproducten zoals Skyr en elke ochtend een glas vers geperste sinaasappelsap. Anderen hebben een hele apotheek in de keuken staan. De winnaars onder de vitaminen zijn D3 en vitamine C. Een groot deel van de lezers voelt zich fitter als ze die dagelijks innemen. Al dan niet in combinatie met multivitamine capsules voor vijftig plussers. Magnesium tabletten schijnen te helpen tegen kramp in de spieren na het sporten. Sinds ik weet hoeveel er gesport wordt thuis, verbaast het me niks dat iedereen kramp heeft. Kopjes thee op de bank helpen ook tegen kramp, zeker als je het sporten voorafgaand laat zitten. Dan komen er wel allerlei zwembandjes tevoorschijn die andere ongemakken met zich meebrengen: ‘Als ’t zwembad weer open mag dan blijf ik spontaan drijven op míjn eigen 3 dubbele bandjes. Hoeft ’t water niet eens zout voor te zijn.’

Verder heb ik geweldige nieuwe dingen geleerd zoals bijvoorbeeld dankzij deze tip: ‘Heb o.a. Groenlipmossel capsules uit Nieuw Zeeland geïmporteerd. Zeer hoge concentratie visolie (1000x of zo méér dan die je hier krijgt!) Zou helpen tegen artrose.’ Serieus? De groenlipmossel? Wat is dat voor een ding? Ik wist helemaal niet dat die bestonden. Mosselen met groene lippen, zie je het voor je? Waar zitten die lippen dan, aan de buitenkant van de schelp? Waarom zijn die nog nooit getekend in een Disneyfilm? Lijkt me een fantastisch karakter voor Finding Nemo. Als mosselen groen uitgeslagen zijn gooi ik ze meestal weg omdat ik denk dat ze bedorven zijn en nu blijken ze een wondermiddel tegen artrose. Ik dwaal af.  

Cranberry capsules helpen tegen blaasontstekingen en rode gistrijst tabletten van Lucovitaal kun je nemen om cholesterol te verlagen. Weer zoiets… rode gistrijst? Gistende rijst en dan nog rood ook? Daar krijg je toch geen gezonde gevoelens van? Het zal ongetwijfeld helpen, ik heb er geen verstand van. Maar echt, die naam. Dat verzin je niet.  Er beginnen zich hele tekenfilmscenario’s in mijn hoofd af te spelen: stoere rijstkorrels met rode jasjes aan die verliefd worden op sensuele gistende schimmels en gezellig samen een gezin starten waar rode gistrijstkinderen in rondhuppelen. Dit loopt uit de hand. Zouden ze voor elke nieuwe pil een wedstrijd gekke namen verzinnen uitschrijven? Lijkt me enig om daar aan mee te doen.

Zelf houd ik het bij citrusvruchten en avocado’s omdat ik die lekker vind, alle gezonde voordelen zijn meegenomen, aangevuld met multivitaminen. Zoals jullie merken denk ik er niet zo over na, het leven is al ingewikkeld genoeg. Tot slot wil ik het nog even hebben over Biocondil… ja, daar ben je even stil van hè? Klinkt als een biologisch verantwoord donor codicil. Heeft daar alleen niks mee te maken. Het schijnt ook iets met de artrose te doen. Daar wil ik vanaf zijn.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Het mooie weer komt eraan. Hoe bereiden jullie je voeten en teennagels voor op de zomer? Gezellige kleur op de nagels en zalf op de voeten of juist alles puur natuur? Ik hoor het graag!

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

De letter C

Hij zal nooit meer hetzelfde zijn. De letter C van het alfabet. Net als bij de letter K hangt daar, sinds het wereldwijd rondwarende virus ook door ons land gaat, een enorme beladenheid aan. Deze twee letters staan voor ziekte, verdriet, rouw. Voor machteloos zijn, afwachten, angst en eenzaamheid. Elke dag worden we via de media meegenomen in de crisis die door het Corinavirus over ons heen komt. Intussen zitten we braaf thuis, hopend dat we zelf nog niet besmet geraakt zijn. En als we wel verkouden worden of hoesten, dat het bij lichte symptomen zonder koorts blijft.

Daarom vorige week mijn vraag aan jullie hoe je de dagen doorkomt nu alles vanuit huis moet gebeuren. Gelukkig kwamen daar een hoop positieve reacties op. Met op nummer één: schoonmaken, opruimen, nog meer schoonmaken en opruimen. Het lijkt wel alsof we massaal het virus uit ons leven willen boenen met een landelijke lenteschoonmaak. Kledingkasten worden opgeruimd, zolders leeggehaald, schuren opnieuw ingericht, keukenkastjes gepoetst en handiger ingedeeld. Eindeloos staan we met de auto in de rij voor de vuilstort, luisterend naar de radio wachten we gelaten op onze beurt, we hebben toch niks anders te doen.

Direct daarna komen de klussen in huis, in de tuin of op het balkon die eigenlijk al jaren liggen te wachten. Op de terugweg van de vuilstort rijden we daarom meteen door naar de bouwmarkt om daar gezellig aan te sluiten in de rij voor hout, gereedschap of verf. Deze generatie is niet bang om een boormachine of kwast op te pakken. Meubels krijgen een andere kleur, boekenplanken worden opgehangen, kamers opnieuw ingericht. Ook de naaimachine komt weer tevoorschijn. Om gordijnen te naaien of mondkapjes voor mensen die in de zorg werken. We gaan elk karwei aan met hernieuwd enthousiasme en geloof in eigen kunnen. Dit hebben we onder controle, hier zijn we niet bang voor, dit begrijpen we. We gaan de angst en eenzaamheid te lijf met actie, met overzichtelijke klussen die een voldaan gevoel geven als ze klaar zijn.

En na een dag hard werken gaan we ook nog eens los in de keuken. We bakken en koken wat af, want zoals een lezer zei: ‘ik merk dat ik normaliter wat meer buiten de deur lunch, dineer, etentjes bij vrienden en familie heb.’ Dat is door het Social Distancing allemaal weg gevallen. Zelf heb ik sinds deze week een abonnement op Hello Fresh genomen. Het wordt aan de deur gebracht en we eten weer eens wat anders. Nieuwe recepten met andere ingrediënten dagen me uit om bereid te worden. En hoewel ik enkele Blogs geleden ronduit toegaf helemaal geen zin meer te hebben in koken, is dit toch wel een prettige afleiding.

Uiteindelijk mogen we dan van onszelf op de bank ploffen voor series op Netflix, al dan niet gecombineerd met wat handwerken. Vlak voordat we helemaal thuis moesten blijven heb ik nog snel wat bollen katoen en een patroon uitgezocht bij mijn lievelings breiwinkel op het Gelderlandplein in Buitenveldert. De dame die daar al dertig jaar achter de toonbank staat straalt zoveel ambachtelijkheid uit dat ik haar adviezen volledig vertrouw. Het wordt een vrolijke zomersjaal met een patroon dat net lastig genoeg is om me scherp te houden, maar ook weer niet zo moeilijk dat ik het opgeef.  

Voor wie een avond onderuitgezakt vermaakt wil worden kreeg ik van een vriendin nog deze Netflix-tip: ‘The restaurant. Heerlijk Zweeds familie drama. Iedere avond 1 of 2 afleveringen.’ Misschien ga ik dat vanavond een kans geven. Kan alleen niet beloven dat het bij twee afleveringen blijft, want binge-watchen met wijn en snacks op de bank is ook een hobby waar ik flink voor getraind heb de afgelopen weken. Het is zwaar, ik weet het. Maar ja, iemand moet het doen.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

We gaan nog een week door met een C-vraag: indoor sporten thuis. Wat doen jullie allemaal om fit te blijven? Zijn er nieuwe sporttrends aan het ontstaan om te werken aan onze goddelijke summer bodies? Ik hoor het graag!

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Ze vliegen uit

En dan is je huis leeg. In wat eerst een vrolijke, gevulde slaapkamer was die warmte en bescherming bood aan elk kind, klinkt nu een holle echo. De meubels zijn weg, de fotolijstjes ook, de knuffels die sinds de middelbare school in een grote plastic bak onder het bed verstopt lagen omdat niemand ze mocht zien maar die ook niet weg mochten, zijn uiteindelijk toch meeverhuisd naar de studentenkamer. Zo loopt langzamerhand je huis leeg, eerst de oudste, daarna de volgende, soms een paar jaar pauze ertussen, maar uiteindelijk gaan ook de jongste kinderen de wereld verkennen en het allemaal nu eens lekker ‘op hun eigen manier doen’.

In deze tijd waarin veel vrouwen zijn blijven werken of na een aantal jaren thuis als fulltime moeder toch weer een parttime baan oppakken, zijn de meeste reacties op mijn vraag wat dat Empty Nest met jullie deed ontspannen en positief. Bij een enkeling ging de champagne open om te vieren dat eindelijk de rust in huis was teruggekeerd. Door de meesten werd het uit huis gaan gezien als een bijzonder proces dat een nieuw tijdperk aankondigt. Zowel voor de kinderen als voor de ouders, als voor de onderlinge verstandhoudingen binnen het gezin. Soms is dat spannend, komt er een nieuw licht op de bestaande relatie. Dan willen ineens ook de ouders uitvliegen om ieder een nieuw nest te bouwen waarin ze alle ondergesneeuwde dromen alsnog uit laten komen. Andere stellen zien dit moment juist als een hernieuwing van de bestaande relatie, de onbezorgdheid komt terug, de vriendschap groeit. Er is weer ruimte om samen leuke dingen te ondernemen en nieuwe plannen voor de toekomst te maken.

Voor mij is het een moment om vanuit ons grote gezinshuis te verhuizen naar een appartement. Nee niet schrikken, ik ga niet alleen. Mijn man mag mee. Daarom is het de afgelopen weken wat stil geweest op de blog. We hebben ons huidige huis helemaal leeg gemaakt, schoongemaakt en klaargemaakt voor de verkoop. Dat is nu klaar. Daardoor is er weer mentale ruimte om door te gaan met de blog.

Zelf denk ik dat de relatie tussen ouders en kinderen, ten opzichte van vroeger, in de loop der jaren veranderd is. Er blijft langer contact op verschillende niveaus, mede dankzij sociale media en smartphones. Als een kind even wil overleggen over een huishoudelijk probleem, bijvoorbeeld over een vlek in het wasgoed, is een appje zo gestuurd. In de jaren ’80 van de vorige eeuw, toen ik zelf in Amsterdam ging wonen, ging ik mijn moeder echt niet bellen met zo’n vraag, want telefoneren was een luxe en kostte geld. Ik kon het allemaal wel zelf, althans…dat dacht ik. Met een hoop gekrompen, verkleurde, en zelfs gescheurde T-shirts als gevolg. Daardoor was het op kamers gaan destijds een veel definitievere stap, er kwam letterlijk meer afstand tussen ouders en kinderen door het gebrek aan communicatie.

Nu zitten onze dochters vanuit Amsterdam met hun oma in Leeuwarden te facetimen om te vertellen dat ze een nieuwe jurk gekocht hebben, die dan ook meteen realtime geshowd wordt voor de camera. Dat vind ik een mooie ontwikkeling. Sociale media brengt een hoop onrust in onze levens, maar de verbindingen die over generaties heen tot stand komen geven ons leven grote emotionele rijkdom. We kunnen elkaar online zo vaak opzoeken als we willen, dat maakt het nest nooit helemaal leeg.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

En ineens was daar Corona en zitten we allemaal thuis. Welke tips hebben jullie om de dagen een beetje gezellig/nuttig/geïnspireerd door te komen? Ben je begonnen aan een hyper-voorjaars-schoonmaak? Of kruip je met een kop thee op de bank en lees je nu eindelijk eens al die boeken die al jaren op de plank liggen? Of pak je oude hobby’s op? Of is je huis veranderd in een mini-gym? Zeg het maar.

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Waardig zwaaien

Dat creatief denken loont om de charme erin te houden blijkt wel uit de reacties op mijn vraag hoe de wapperende armen in toom gehouden kunnen worden als je naar iemand zwaait. Door de ouder worden de armspieren ontstaat er een zachte, kipfiletachtige toestand aan de binnenzijde van de bovenarm die gezellig heen en weer wiebelt als je een zwaaibeweging maakt. Zeker met mooi weer kan dit de spontaniteit in de knoei brengen want die blote wiebelarmen voor je neus zijn nou niet bepaald sfeer verhogend.

Toch zijn er verschillende manieren om hier stijlvol mee om te gaan. Allereerst is voorkomen beter dan genezen, dus hup naar de bodypumples allemaal! Push-ups, gewichten de lucht in duwen, optrekken aan een rekstok, al deze oefeningen helpen om de bovenarmen sterk en stevig te houden. Mocht je een acute allergie voelen opkomen bij het idee dat je naar de sportschool toe moet, dan kun je ook thuis, als onderdeel van je ochtendritueel, elke dag tien push ups invoeren. Alle beetjes helpen.

Mocht het al te laat zijn en de marshmallow-armen een feit zijn, dan kunnen T-shirts met driekwart mouw uitkomst bieden. Deze bedekken het zachte deel en geven ook enige stevigheid aan de arm. Of je draagt een vest met korte mouwen als je iemand gaat uitzwaaien, zeker in de koudere jaargetijden is dat helemaal niet raar. In de zomer kun je een luchtige sjaal om je schouders gooien, liefst eentje met een print die de aandacht afleidt van wat eronder zit.

Als laatste tip kreeg ik van een lezer de suggestie om zachte zakdoeken bij je te dragen, desnoods van papier, waarmee je met elegante zwiepjes vanuit de pols je publiek toezwaait. Ben benieuwd of dit een koninklijke lezer was, want bij mij in de straat heb ik nog nooit een buurvrouw met zoveel theatrale charme iemand zien uitzwaaien. Het kan ook zijn dat ik niet in de juiste buurt woon natuurlijk. Wat ik hiervan leer is dat de truc in de illusie zit. Inventief de aandacht afleiden van de wapperarm en zwaaien maar. Hans Klok is er niks bij.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Het laatste kind vliegt uit en dan is er een Empty Nest… wat deed dat met jullie?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Koken of niet koken? Dat is de vraag.

Na 29 jaar koken voor een groot gezin ben ik er helemaal klaar mee. Sinds een jaar of twee verzin ik de meest idiote smoezen om maar niet aan de slag te hoeven in de keuken: te moe, te druk, geen zin, het regent, het is te warm, te koud, geen spullen in huis, verzin het maar. Elke reden om niet aan de slag te hoeven met messen, snijplanken, pannen en ingrediënten is prima. Zolang er maar iets te eten is, desnoods diepvries pizza, vind ik alles best. Niet heel stoer, geef ik onmiddellijk toe. Maar ja, het is niet anders. Zal de overgang wel zijn. Gelukkig heb ik een lieve man die dol is op lekker eten en koken ook geen straf vindt. Hij heeft zonder morren de rol van kok op zich genomen. Voorwaarde is wel dat ik er gezellig bij kom zitten als hij kookt, zodat we de dag door kunnen praten. Nou vooruit, dan offer ik me wel op en ga erbij zitten in de keuken.

Rondvraag onder vriendinnen en lezers over dit onderwerp leverde verschillende reacties op. Het blijkt dat ik niet de enige ben die er geen zin meer in heeft. ‘Een paar jaar geleden was ik ook een beetje klaar met het hele kookgebeuren (ook groot gezin) maar nu sta ik er wat ontspannener in.’ Dat is bemoedigend, blijkbaar zit ik in een fase die weer over kan gaan. Voor vrouwen zonder kinderen ligt het anders: ‘Heel druk working life gehad. Veel gereisd voor werk. Totaal geen interesse in koken gehad. En nu ouder, rustiger en ontzettend veel interesse in koken!’

Anderen hebben een weekschema opgesteld waarin naast de beide ouders ook de oudere kinderen zijn ingedeeld. Op die manier is het kookcorvee verdeeld over het hele gezin. Er wordt op zaterdag naar recepten gezocht en voor de hele week een voorraad boodschappen gehaald. Het menu voor elke dag wordt op een bord in de keuken geschreven en klaar. Voordeel van deze aanpak is dat je niet hoeft na te denken over wat er gekookt moet worden na een lange werkdag. Je kijkt op het menu, haalt de spullen uit de koelkast en gaat aan de slag.

Hello Fresh is populair omdat de originele recepten niet moeilijk uitvoerbaar zijn en alles vers bij je thuis wordt bezorgd. Ook de recepten van Albert Heijn zorgen in veel gezinnen voor uitkomst als er geen animo is om te bedenken wat er gegeten gaat worden.

Over kant en klaar maaltijden heb ik weinig mensen gehoord, de meeste vijftig-plussers kiezen toch liever voor vers. Zelf heb ik er geen moeite mee. De maaltijdsalades van AH zijn mijn beste vrienden.

Uit eten gaan is voor velen een oplossing die ze minstens 1x per week toepassen, vooral voor de mensen die in Amsterdamse wijken wonen waar gezellige Surinaamse, Turkse, Indiase en/of Marokkaanse restaurants in de buurt zijn. Dan is het verleidelijk om na een lange dag daar naar binnen te gaan en te genieten van de heerlijk gekruide gerechten. Toko halen is ook populair, het gevaar is dat je uit je werk veel teveel haalt omdat je trek hebt. Zit je vervolgens met een weekvoorraad Nasi Rames & Babi Pangang in huis.

Kookprogramma’s op tv, zoals bijvoorbeeld Binnenste Buiten, leveren nieuwe tips op waardoor sommigen toch weer de pannen oppakken. Anderen laten zich inspireren door weblogs op Instagram van enthousiaste thuiskoks die recepten en foto’s van eenvoudige, gezonde maaltijden online zetten. Zoals bijvoorbeeld de blog van Aan tafel bij Jannie.

Of je kunt je inschrijven bij Lein Kookt. Dit is handig voor mensen die in de buurt van Heemstede wonen en op donderdagen niet zelf willen koken. ‘Zondags krijgen we (en vele anderen) het menu door en dan kun je inschrijven (appje terugsturen). Woensdag stuurt ze meestal een tikkie. Dan kun je het op donderdag ophalen en in de oven opwarmen. Heel gevarieerd. Echt ideaal.’

Opvallend veel lezers vertellen dat ze steeds meer vegetarisch of veganistisch zijn gaan koken. De redenen verschillen: sommigen doen het voor het milieu, anderen voor hun slanke lijn of gewoon om iets nieuws te proberen. Vis staat ook bij veel mensen op het menu en vlees steeds minder. Zodra de kinderen de deur uit zijn verandert ons kookgedrag, het hoeft allemaal niet meer zo groots en meeslepend. Maar als we publiek hebben willen we ons nog weleens uitsloven: ‘Als er gasten komen vind ik het heerlijk om lekker uit gebreid te koken. Als we met z’n tweeën zijn kan het simpel en gezond.’

Waar de weerstand-koks het roerend over eens zijn is dat de tegenzin in koken niet door de overgang komt, maar door de wijn. ‘Tsja wijn is het probleem. Begin je uit ‘t werk met wijn, dan heb je geen zin meer om te koken.’ Altijd prettig als je iets buiten jezelf de schuld kunt geven, daar wordt het leven een stuk overzichtelijker van. Nou drink ik zelf bijna geen alcohol meer, maar nu ik dit weet is het verleidelijk om er weer mee te beginnen. Gelukkig kan mijn man nog steeds wijn drinken en koken tegelijk. Zolang ik hem tevreden houd met een goede fles, komt het met die avondmaaltijd ook wel in orde.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

De voorjaarsvakantie komt eraan. Gaan jullie op wintersport? En ga je dan skiën, langlaufen, wandelen of laat je je voorttrekken op de slee door je (klein)kinderen?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Persoonlijke zomers

Opvliegers, daar kun je letterlijk opvliegend van worden. Voor de geluksvogels die dit natuurverschijnsel nog niet kennen zal ik het hieronder schetsen:

Stel je voor, je doezelt weg op een zonnebedje aan het zwembad van een vakantieoord in Spanje. Lekker in de volle zon, zonnebril op, beetje te heet, maar het is nog te doen. Hier en daar verschijnt er een zweetdruppel die langzaam veranderd in een stroompje dat vanonder je haargrens over je gezicht heen loopt. Toch best warm eigenlijk, het begint wat klam te worden onder de oksels. Intussen stroomt er vanuit je nek al een klein riviertje je decolleté in en voel je op je rug ongemakkelijk kriebelende transpiratie ontstaan. Wat maakt het uit? Je neemt straks een douche of een duik in het zwembad en alles is weer prima. Totdat je wakker schrikt en je realiseert dat je in een warme wintertrui in de stiltecoupé van een overvolle trein zit! Het zweet is je aan alle kanten uitgebroken en je zit ongemakkelijk te hannessen met zakdoekjes om het geheel wat te fatsoeneren. Wat te doen? Het liefst sta je op en trek je die trui uit, hij kriebelt en plakt tegen je kletsnatte rug aan. De paniek slaat toe, want je hoofd is intussen roder dan een volrijpe tomaat. Onder je trui zit alleen ondergoed, geen hemdje, toch klinkt striptease in het openbaar ineens helemaal niet gek. Kijk, dat is nou een opvlieger. En nee, ik overdrijf niet, het is me letterlijk zo overkomen in die verrekte stiltecoupé. Moest ik ook nog zachtjes doen om andere mensen niet te storen. Stille striptease… al eens geprobeerd?

Vandaar mijn vraag aan jullie, hoe ga je daar in het openbaar elegant mee om? Veel vrouwen kiezen voor de nonchalante benadering als ze kriebels krijgen van de hitte. “Het heeft mij wel eens vragende gezichten opgeleverd als ik onbedachtzaam even snel mijn vinger in mijn decolleté schoof om de ergste jeuk op te heffen. Vaak was mijn antwoord dan ’Sorry hoor, opvliegertje.’ Dat nam de vraagtekens wel weer weg.”

Anderen kiezen juist voor de theatrale benadering, “Ik had altijd een waaier bij me. Haalde met een groot gebaar, overacting is beter dan onopvallend proberen te zijn, de waaier uit mijn tas in restaurant of theater om uitgebreid te gaan zitten waaieren. Overigens is dat wel een mooie beweging: beter dan roken.”

Wat we het meest vervelend vinden is dat het ons op elk moment kan overvallen. “Enorme hitte flashes, ik noemde ze persoonlijke zomers! Zweet liep over m’n gezicht, nek en rug. Kon geen wol meer aan. Vreselijk! Ik kocht mini ventilatoren en waaiers. In het openbaar ging ik zo stil mogelijk zitten, weinig bewegen om het niet op te laten vallen.” Ook het cynisme van deze levensfase ontgaat ons niet: “Eindelijk warm genoeg voor blote armen, zien mijn armen er niet meer uit!”

Verder zit het ons dwars dat niemand kan vertellen wanneer het voorbij zal zijn. “Het begon rustig rond mijn 50e, met af en toe een opvlieger in de nacht en vroege ochtend. Dit werd steeds meer, maar wat niemand mij vertelde is dat het nu al 10 jaar duurt! Nu ben ik 58 en het einde is nog niet in zicht. Ik blijf ‘s nachts wapperen met het dekbed als de vlammen mij weer uitslaan.” Door die nachtelijke hittegolven verschonen we het beddengoed vaker dan vroeger en is lepeltje-lepeltje liggen geen feest meer. Het schijnt te helpen om onder een donzen dekbed te liggen en katoenen lakens te gebruiken. Van synthetisch beddengoed gaat je innerlijke verwarming juist aan, dat is dus geen goed idee. Een glas water naast het bed is altijd prettig en naakt slapen is weer populairder, wat zo zijn voordelen kan hebben in de relatie.

Bij sommige vrouwen loopt het allemaal zo’n vaart niet. (Ja echt! Ze bestaan!) Die zien er zelfs de voordelen van. “Het is heerlijk om op de fiets te zitten of in bed te liggen zonder koude voeten en handen. De bloedsomloop gaat tegenwoordig verder dan polsen en enkels.” Anderen zijn blij dat ze eindelijk een legitieme reden hebben om hun kledingkast op te ruimen en dikke truien en polyester kleding weg te gooien. In polyester zit plastic verwerkt, daar worden opvliegers blij van, jij niet. Vandaar dat dit massaal de deur uit gaat. Daarna gaan ze uitgebreid shoppen voor een nieuwe garderobe. Kopen ze heerlijk dunne kleding van soepel vallende katoen of viscose die ze in laagjes dragen. Mocht er dan een opvlieger langskomen heb je tenminste de optie om iets uit te doen zonder gearresteerd te worden voor de verstoring van de openbare orde. Is vast een stuk handiger in een stiltecoupé.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Koken jullie nog? Zo ja: waar vind je inspiratie? Of Heb je er geen zin meer in/geen tijd meer voor en ben je overgestapt op bezorgservices, uit eten gaan en/of kant & klaar maaltijden?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Grijs of gekleurd?

Dit is een thema dat ons niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk bezig houdt. Want eigenlijk staan een hoop vrouwen er positief in als het over grijs haar gaat. Vooral ten opzichte van de grijze haren van een ander, daar hebben we geen enkel probleem mee. We vinden het mooi als oudere vrouwen hun grijze haren met trots dragen, zeker als daar een verzorgd kapsel en wat extra make-up tegenover staat zodat de uitstraling niet te vaal wordt. Als de kleding dan ook nog mooi gestyled is, vinden we het plaatje helemaal af. Bij jonge vrouwen is het zelfs in de mode om je haar grijs te laten verven. Met hun volle bos haar en jeugdige uitstraling geeft de grijze kleur hen een artistieke look.

Desondanks slaat de ambivalentie toe als het over onze eigen grijze haren gaat. Want vanaf welke leeftijd ga je ze accepteren? En hoe ga je dan langzamerhand van een gekleurd kapsel naar die grijze coupe toe? Vrouwen met blonde haren zetten vaak highlights in hun haren om het grijs zo hier en daar subtiel te verdoezelen met blonde plukken.  Lezers met gekrulde haren hopen dat de grijze lokken wegvallen tussen de krullen. Anderen zijn eigenlijk niet blij met hun grijze haren maar hebben simpelweg geen zin in al het gedoe rond haren verven. “Het vervelende is, dan moet je het bijhouden. Als ik iets storend vind dan is het wel lelijke uitgroei. En om nu elke  zes weken naar de  kapper te gaan, of zelf te gaan emmeren…”

Zelf zit ik braaf elke vier weken bij de kapper om de kleur erin te houden. De ene keer doen ze de uitgroei en wat kam-strepen, de andere keer zetten ze alles in de verf om de glans en ‘natuurlijke’ kleur te versterken. Heerlijk kneuterig zit ik bij mijn vaste kapper waar ik al 25 jaar kom en luister tijdens de behandeling naar alle buurtnieuwtjes die uitgebreid besproken worden door zowel de kapsters als de andere klanten. Voor mij is het een moment van ontspanning met koffie en een tijdschrift. Uit jullie reacties bleek dat er meer vrouwen zijn die hun kappersbezoek als een feestelijk moment beleven.

Niet iedereen ervaart dat zo positief: “ik vind het verschrikkelijk om naar de kapper te gaan, twintig minuten verplicht in de spiegel kijken. Ik vind vier minuten ‘s ochtends al teveel” was een reactie die binnenkwam. Anderen vinden het stomweg zonde van hun geld om elke zes, vijf of vier weken bij de kapper te zitten. Die vrouwen gaan thuis zelf aan de slag in de badkamer maar zeggen er wel bij dat het even duurde voordat ze daar handigheid in kregen. Soms maken ze er een kwaliteitsmoment van met een vriendin of dochter en veranderen hun badkamer in een heuse spa waar ze zichzelf dan ook meteen maar trakteren op een masker en de laatste roddels als ze toch zitten te wachten tot de verf ingetrokken is.

Een vriendin die al vroeg grijs werd had eens uitgerekend wat ze op jaarbasis kwijt was aan de kapper. Daar schrok ze zo van dat ze acuut besloot de natuur niet langer te trotseren. Het geld dat ze daarmee bespaarde geeft ze nu uit aan massages.

Behalve het verwenmoment bij de kapper speelt ijdelheid ook een rol. Zolang er met verf nog letterlijk wat extra glans in ons leven gebracht wordt en je hebt er het budget voor, waarom zou je het dan niet doen? Van jullie reacties heb ik geleerd dat naarmate de jaren vorderen, het bezoek aan de kapper steeds frequenter wordt. Nu zitten de meeste vijftigplussers op eens in de zes tot vier weken, maar als we richting de tachtig gaan (hopend dat we die leeftijd mogen halen) zal het eens in de veertien dagen worden. Niet meer alleen om het te kleuren maar ook om wat extra volume in ons dunnere haar te blazen. Totdat zelfs dit tijdsbestek te lang wordt en het wekelijkse kappersbezoek een teken van liefde is geworden: “Mijn oma, inmiddels al heel lang dood, werd elke vrijdag naar de kapper gebracht door mijn opa, waar het haar gewassen en (onder zo’n kap) in de krul gezet werd.”

En toch, als je erover nadenkt is het eigenlijk raar. Want waarom maken we ons als geëmancipeerde wereldvrouwen zo druk over wel/niet grijs zijn? Staat grijs onbewust voor oud? Wat is daar zo erg aan? We willen toch allemaal oud worden? We willen er alleen niet oud uitzien. Of oud overkomen. Daar zit denk ik het dilemma tussen ratio en gevoel. Maar ouderdom kan ook respect afdwingen aldus deze reactie: “Van bomen die al jaren oud zijn of andere prachtige natuurverschijnselen zeggen we vaak ‘kijk hoe mooi en hoe mooi oud’ maar als het onszelf betreft…. dan is het niet goed genoeg?” Tsja, goed punt. Daar ga ik morgen bij de kapper eens rustig over nadenken.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Opvliegers, hoe wist je dat ze er waren en hoe ga je daar in het openbaar stijlvol mee om?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Inpakken voor gevorderden

Zo zeg, de vraag ‘hoe het zit met ons ondergoed?’ maakte veel los. De reacties stroomden binnen. Het is troostend om te lezen dat er meer vrouwen zijn die zoeken naar een nieuw evenwicht in hun leven nu we het langzamerhand verliezen van de zwaartekracht. Een lezer verwoordde het als volgt: “Afijn, de periode is aangebroken van: alles zakt, behalve je tandvlees.”

Dus wat doen we? Pakken we de boel degelijk in met vormend-verantwoorde straktrekkers of mag het ook wat spannender? Sommige dames zijn streng in de leer “Ondergoed is sowieso alles inpakken en corrigeren!” Anderen gaan liever voor een mix van stijlen, afhankelijk van hun stemming die dag. Ook het weer speelt daarbij een rol, tijdens de zomermaanden is er meer animo voor gezellige setjes dan in de winter. In elk geval staat sportief, naadloos ondergoed met stip op nummer één. Niet heel spannend, wel comfortabel. “Geen gedoe, zit lekker, kruipt niet naar plekken die ongemakkelijk voelen” en het tekent tenminste niet af onder onze kleding. https://www.sloggies.nl/sloggi-dames-zero-feel-natural-midi-antraciet.html

Ook het corrigerende ondergoed van de Hema wordt vaak genoemd. Pas wel op dat de tailleband van de corrigerende broeken niet te strak zit want bij een vriendin waren aan het einde van de dag daardoor “de ‘boven de tailleband-organen’ afgesloten van de ‘onder de tailleband-organen’. “ Dan komen er bij mij visioenen uit horrorfilms boven en dat lijkt me nou ook weer niet de bedoeling. https://www.hema.nl/dames/lingerie/corrigerend-ondergoed

Soms snoeren we de boel wat extra in met een corrigerende onderjurk om er zeker van te zijn dat de bobbels in toom blijven, alleen zit daar wel een nadeel aan: “Strakke onderjurkjes, ze staan leuk zolang je rechtop staat, maar je kunt bijna geen ademhalen als je gaat zitten.”  Deze truc kun je dus het beste alleen op staande recepties toepassen. https://www.hema.nl/dames/lingerie/corrigerend-ondergoed/figuurcorrigerend-jurk-zwart-1000002415.html

Verder willen absoluut geen “vier-billen situatie” die kan ontstaan als een slip te strak zit en een schuine lijn in je achterwerk snijdt waardoor er nog een extra paar billen onderuit komt. Heel charmant zo’n dubbele hamburger onder een strakke kokerrok. Om dit te voorkomen zijn de naadloze boxers met pijpjes van de Hema erg handig zoals bijvoorbeeld deze: https://www.hema.nl/dames/lingerie/slip/boxer/damesboxer-naadloos-met-bamboe-roze-1000013914.html

Een ander probleem zijn zogenaamde “Back-Boobs” die ontstaan als een BH op de rug te strak zit waardoor de huid tussen de schouderbladen samengeperst wordt en er aan de achterkant een decolleté ontstaat. Kan wel geinig zijn bij Halloween, als je een top met een V-hals op de rug draagt waardoor mensen denken dat je hoofd achterstevoren op je romp zit. Op het werk lijkt het me minder handig.

Sommige vrouwen vinden het nog steeds leuk om wat frivoler ondergoed te dragen, “geen strings meer, maar wel naadloos. Zoals bv. van Hanky Panky, die zijn fantastisch, groot maar wel van kant.” Meer lezers zijn fan van dit merk,  de setjes zijn “een combinatie is van comfortabel en stijlvol/sexy. “ Het werd aangeraden om vooral op de site te kijken als het uitverkoop is.  https://www.hankypanky.com/panties/briefs-and-high-rise-panties.html

Als je liever niet online winkelt en persoonlijk advies op prijs stelt is deze tip interessant: “Op de Ceintuurbaan in Amsterdam zit een hele fijne winkel, Betty’s Boops, waar ze de tijd nemen om je te helpen bij het vinden van de juiste maat.” De site ziet er gezellig uit, misschien ga ik daar zelf binnenkort eens kijken. https://www.bettysboops.nl/

In elk geval is duidelijk dat we niet meer van gedoe houden. Comfort wint het regelmatig van creativiteit en in onze relaties zijn humor, intelligente gesprekken en kookkunsten belangrijker geworden dan ritmisch gym tussen de lakens. Het is voor de meesten van ons daardoor interessanter om er in het openbaar stijlvol uit te zien dan in de slaapkamer. Op zich logisch als je bedenkt dat je in het openbaar aan veel meer ogen ‘blootstaat’. Voor verliefde vrouwen die net een nieuwe partner hebben is er altijd nog de filmstertruc: uitgaan in corrigerende straktrekkers en je date entertainen met sprankelende conversatie; zodra je thuiskomt je lief een glas whisky in handen duwen en met een zwierig gebaar in de badkamer verdwijnen (pas op dat je niet uitglijdt = moodkiller) om terug te komen in een flamboyant negligé met alles erop en eraan. Succes!

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Grijze haren, hoe gaan jullie daarmee om? Kleuren of accepteren? En als je ze verft, doe je dat dan zelf of heb je een abonnement op een goede kapper?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Verkreukelde vijftigers verenigt u!

Ken je dat? Je zit rustig op de bank een boek te lezen, easy listening muziek aan op de achtergrond, thee, kaarsjes, alles onder controle. Ineens valt je blik op je hand die het boek vasthoudt. De gerimpelde huid, droge schilfers rond de nagelriemen, beginnende ouderdomsvlekken, opgezwollen aderen, zaten die er al eerder? Wanneer is dit gebeurd? Ik smeer me suf met handcrème na het handen wassen, schoonmaken en voor het slapen gaan, toch lijken deze handen ineens op de handen van mijn moeder, maar dan aan mijn eigen armen vast. Twee jaar de vijftig voorbij ben ik op dit moment en ja dat is een nieuwe periode in je leven. Positivo’s roepen om het hardst dat vijftig het nieuwe veertig is, dat vijftigers tegenwoordig veel actiever zijn dan de vijftigers van vorige generaties. Dat kan zo zijn, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat sinds mijn vijftigste de kilo’s eraan vliegen, ik de helft van mijn garderobe niet meer pas, sneller moe ben en bij het opstaan elk gewricht knarst en piept als een roestige tramrails. Heel elegant allemaal.

Met yogalessen probeer ik de soepelheid erin te houden, te voorkomen dat het verval nog meer kans krijgt om mijn lichaam uit vorm te halen. Uit vorm? Welke vorm? Er zit als ik eerlijk ben al een jaar of zes niet veel vorm meer in mijn romp. Vroeger was duidelijk te zien waar de taille zat maar op die plek zit al jaren een zwemband die steeds verder opgeblazen wordt. Mijn romp is een vierkante homp klei geworden die ik probeer te verdoezelen met A-lijn jurkjes met een drukke print om de aandacht af te leiden van de bobbelige toestand daaronder. Vastbesloten om stijlvol ouder te worden zoek ik naar charmante kleding die afkleedt op een vlotte manier, zonder te vervallen in de hysterische opgewektheid van vrouwen in de overgang die vinden dat ‘alles nog moet kunnen’. En ja, dat is een uitdaging. Want waar ligt de grens? Wanneer is de print een vrolijke afleiding en wanneer wordt het sneu? De afgelopen jaren heb ik het daar druk mee gehad. Dankzij websites zoals topvintage.nl waar ze ook jurken voor grote maten hebben in verschillende stijlen, heb ik er weer plezier in om te winkelen. Mijn kast hangt vol fijne jurken met classy prints en uitwaaierende rokken die ik zowel op het werk als privé kan dragen. En net nu ik denk dat ik het qua kleding begin te snappen zit ik ineens met die verkreukelde handen voor mijn neus! Wat ga ik daarmee doen? Nog meer smeren? Hyperdure crèmes kopen die beloven dat de vitamine A,C,D en weet ik veel wat voor Foliumzuren, Aminozuren, visolie en andere wetenschappelijk bewezen zurigheid mijn huid weer tien jaar jonger maken? Ja hoor, geloof je het zelf? Het enige wat daarvan verzuurt is mijn bankrekening.

Handschoenen dan maar? Buiten kan dat, zeker in de winter is dat heel gewoon. Maar in de zomer of binnenshuis? Hoe zie je dat voor je? Theedrinken met delicate handschoenen van kant of zacht glanzend satijn, zoals de High Society dames dat in een ver verleden deden, is misschien leuk voor een feestje maar om dat nou elke dag te doen lijkt me ook zo’n gedoe. Zal je zien dat het oortje van je theekop wegglijdt uit de gladde stof van je met zwart satijn bedekte vingers, thee over de vloer, dweilen, maar dan wel eerst de satijnen handschoenen uit en de plastic schoonmaak handschoenen aan. Lekker relaxed allemaal. Nee dat wordt hem ook niet. Dus koop ik me suf aan handmaskers, betaalbare crèmes en lotions in de hoop daarmee het verouderingsproces te beteugelen. Tegen beter weten in blijf ik smeren, water drinken om de huid te hydrateren en mijn nagelriemen masseren. Je moet toch wat.

Natuurlijk zijn dit geen problemen van wereldniveau, niet eens van landelijk, provinciaal of gemeentelijk niveau. Het zijn dingen die me soms bezig houden, tussen het werk en gezinsleven door. En dan vraag ik me af of ik de enige ben die nadenkt over kreukelige handen en elegant ouder worden. Vandaar de oproep: verkreukelde vijftigers verenigt u! Samen strijken we via deze Blog onze rimpels in handen en kleding glad. Kop thee erbij, easy listening muziek aan op de achtergrond, kaarsjes aan en lezen maar. Elke vrijdag een nieuwe column, dan komt het (ooit) vanzelf weer onder controle.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Hoe zijn jullie afgelopen december de feestdagen doorgekomen qua schoenen? Dragen we nog stiletto’s op feestjes of gaan we voor comfortabele Uggs onder de avondjurk?  

Ik hoor het graag.

© Tekst en foto: stijlvol-vijftig.nl

Hallo wereld.

Hoe houden wij, de wereldvrouwen van vijftig jaar en ouder, het leven van alledag een beetje stijlvol? Dan heb ik het niet over groots en meeslepend stijlvol zijn zoals Iris Apfel of Tina Turner maar over de kleine dingen die je als moderne vijftig plusser kunt doen om zowel praktisch als elegant door te gaan met de dagelijkse dingen. We weten intussen wie we zijn en waar we staan in het leven qua werk en gezinsleven. Die vragen hebben we de afgelopen jaren beantwoord zien worden, soms tegen wil en dank, maar toch. Volgens kenners begint het fijnste deel van je leven na de vijftig, juist omdat de heftige tijden voorbij zijn. De kinderen zijn groot of het huis uit en in je carrière heb je ook je draai gevonden. Dat is mooi, maar hoe gaan we nu die komende jaren invullen? Wat willen we nog wel en wat willen we niet meer? Wat voelt goed?

Op dit platform verzamel ik tips, anekdotes, missers en weetjes en verwerk deze in columns waarmee ik mezelf en andere vijftigers op de hak neem. Want we kunnen nog zoveel sporten, smeren, spuiten of slikken. zonder humor gaat het stijlvol zijn steeds moeilijker en lachrimpels staan mooi bij elke vrouw.