Grijs of gekleurd?

Dit is een thema dat ons niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk bezig houdt. Want eigenlijk staan een hoop vrouwen er positief in als het over grijs haar gaat. Vooral ten opzichte van de grijze haren van een ander, daar hebben we geen enkel probleem mee. We vinden het mooi als oudere vrouwen hun grijze haren met trots dragen, zeker als daar een verzorgd kapsel en wat extra make-up tegenover staat zodat de uitstraling niet te vaal wordt. Als de kleding dan ook nog mooi gestyled is, vinden we het plaatje helemaal af. Bij jonge vrouwen is het zelfs in de mode om je haar grijs te laten verven. Met hun volle bos haar en jeugdige uitstraling geeft de grijze kleur hen een artistieke look.

Desondanks slaat de ambivalentie toe als het over onze eigen grijze haren gaat. Want vanaf welke leeftijd ga je ze accepteren? En hoe ga je dan langzamerhand van een gekleurd kapsel naar die grijze coupe toe? Vrouwen met blonde haren zetten vaak highlights in hun haren om het grijs zo hier en daar subtiel te verdoezelen met blonde plukken.  Lezers met gekrulde haren hopen dat de grijze lokken wegvallen tussen de krullen. Anderen zijn eigenlijk niet blij met hun grijze haren maar hebben simpelweg geen zin in al het gedoe rond haren verven. “Het vervelende is, dan moet je het bijhouden. Als ik iets storend vind dan is het wel lelijke uitgroei. En om nu elke  zes weken naar de  kapper te gaan, of zelf te gaan emmeren…”

Zelf zit ik braaf elke vier weken bij de kapper om de kleur erin te houden. De ene keer doen ze de uitgroei en wat kam-strepen, de andere keer zetten ze alles in de verf om de glans en ‘natuurlijke’ kleur te versterken. Heerlijk kneuterig zit ik bij mijn vaste kapper waar ik al 25 jaar kom en luister tijdens de behandeling naar alle buurtnieuwtjes die uitgebreid besproken worden door zowel de kapsters als de andere klanten. Voor mij is het een moment van ontspanning met koffie en een tijdschrift. Uit jullie reacties bleek dat er meer vrouwen zijn die hun kappersbezoek als een feestelijk moment beleven.

Niet iedereen ervaart dat zo positief: “ik vind het verschrikkelijk om naar de kapper te gaan, twintig minuten verplicht in de spiegel kijken. Ik vind vier minuten ‘s ochtends al teveel” was een reactie die binnenkwam. Anderen vinden het stomweg zonde van hun geld om elke zes, vijf of vier weken bij de kapper te zitten. Die vrouwen gaan thuis zelf aan de slag in de badkamer maar zeggen er wel bij dat het even duurde voordat ze daar handigheid in kregen. Soms maken ze er een kwaliteitsmoment van met een vriendin of dochter en veranderen hun badkamer in een heuse spa waar ze zichzelf dan ook meteen maar trakteren op een masker en de laatste roddels als ze toch zitten te wachten tot de verf ingetrokken is.

Een vriendin die al vroeg grijs werd had eens uitgerekend wat ze op jaarbasis kwijt was aan de kapper. Daar schrok ze zo van dat ze acuut besloot de natuur niet langer te trotseren. Het geld dat ze daarmee bespaarde geeft ze nu uit aan massages.

Behalve het verwenmoment bij de kapper speelt ijdelheid ook een rol. Zolang er met verf nog letterlijk wat extra glans in ons leven gebracht wordt en je hebt er het budget voor, waarom zou je het dan niet doen? Van jullie reacties heb ik geleerd dat naarmate de jaren vorderen, het bezoek aan de kapper steeds frequenter wordt. Nu zitten de meeste vijftigplussers op eens in de zes tot vier weken, maar als we richting de tachtig gaan (hopend dat we die leeftijd mogen halen) zal het eens in de veertien dagen worden. Niet meer alleen om het te kleuren maar ook om wat extra volume in ons dunnere haar te blazen. Totdat zelfs dit tijdsbestek te lang wordt en het wekelijkse kappersbezoek een teken van liefde is geworden: “Mijn oma, inmiddels al heel lang dood, werd elke vrijdag naar de kapper gebracht door mijn opa, waar het haar gewassen en (onder zo’n kap) in de krul gezet werd.”

En toch, als je erover nadenkt is het eigenlijk raar. Want waarom maken we ons als geëmancipeerde wereldvrouwen zo druk over wel/niet grijs zijn? Staat grijs onbewust voor oud? Wat is daar zo erg aan? We willen toch allemaal oud worden? We willen er alleen niet oud uitzien. Of oud overkomen. Daar zit denk ik het dilemma tussen ratio en gevoel. Maar ouderdom kan ook respect afdwingen aldus deze reactie: “Van bomen die al jaren oud zijn of andere prachtige natuurverschijnselen zeggen we vaak ‘kijk hoe mooi en hoe mooi oud’ maar als het onszelf betreft…. dan is het niet goed genoeg?” Tsja, goed punt. Daar ga ik morgen bij de kapper eens rustig over nadenken.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Opvliegers, hoe wist je dat ze er waren en hoe ga je daar in het openbaar stijlvol mee om?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *