Fris en fruitig

We doen er alles aan om er fit en vrolijk uit te blijven zien. De verschraling slaat toe als je boven de 50 komt, in de spieren, huid en botten. Om te voorkomen dat we er net zo sneu uit gaan zien als de citroen op de foto zoeken we ons heil in allerlei middelen. Niet alleen in pillen. Ook in fruit en zuivel. Er worden spannende sapjes gemixt die wonderen doen voor de darmflora en de probiotica: ‘Ik heb van een vriendin een flesje toverdrank gekregen. Iets met gefermenteerde gember en appelsap. Heeft een paar dagen in het zonnetje gestaan, af en toe schudden,  koolzuur laten ontsnappen en dan in de koelkast. Een wondermiddel volgens haar. Ben vergeten waarvoor.’

Sommigen slikken helemaal niks en houden het bij zuivelproducten zoals Skyr en elke ochtend een glas vers geperste sinaasappelsap. Anderen hebben een hele apotheek in de keuken staan. De winnaars onder de vitaminen zijn D3 en vitamine C. Een groot deel van de lezers voelt zich fitter als ze die dagelijks innemen. Al dan niet in combinatie met multivitamine capsules voor vijftig plussers. Magnesium tabletten schijnen te helpen tegen kramp in de spieren na het sporten. Sinds ik weet hoeveel er gesport wordt thuis, verbaast het me niks dat iedereen kramp heeft. Kopjes thee op de bank helpen ook tegen kramp, zeker als je het sporten voorafgaand laat zitten. Dan komen er wel allerlei zwembandjes tevoorschijn die andere ongemakken met zich meebrengen: ‘Als ’t zwembad weer open mag dan blijf ik spontaan drijven op míjn eigen 3 dubbele bandjes. Hoeft ’t water niet eens zout voor te zijn.’

Verder heb ik geweldige nieuwe dingen geleerd zoals bijvoorbeeld dankzij deze tip: ‘Heb o.a. Groenlipmossel capsules uit Nieuw Zeeland geïmporteerd. Zeer hoge concentratie visolie (1000x of zo méér dan die je hier krijgt!) Zou helpen tegen artrose.’ Serieus? De groenlipmossel? Wat is dat voor een ding? Ik wist helemaal niet dat die bestonden. Mosselen met groene lippen, zie je het voor je? Waar zitten die lippen dan, aan de buitenkant van de schelp? Waarom zijn die nog nooit getekend in een Disneyfilm? Lijkt me een fantastisch karakter voor Finding Nemo. Als mosselen groen uitgeslagen zijn gooi ik ze meestal weg omdat ik denk dat ze bedorven zijn en nu blijken ze een wondermiddel tegen artrose. Ik dwaal af.  

Cranberry capsules helpen tegen blaasontstekingen en rode gistrijst tabletten van Lucovitaal kun je nemen om cholesterol te verlagen. Weer zoiets… rode gistrijst? Gistende rijst en dan nog rood ook? Daar krijg je toch geen gezonde gevoelens van? Het zal ongetwijfeld helpen, ik heb er geen verstand van. Maar echt, die naam. Dat verzin je niet.  Er beginnen zich hele tekenfilmscenario’s in mijn hoofd af te spelen: stoere rijstkorrels met rode jasjes aan die verliefd worden op sensuele gistende schimmels en gezellig samen een gezin starten waar rode gistrijstkinderen in rondhuppelen. Dit loopt uit de hand. Zouden ze voor elke nieuwe pil een wedstrijd gekke namen verzinnen uitschrijven? Lijkt me enig om daar aan mee te doen.

Zelf houd ik het bij citrusvruchten en avocado’s omdat ik die lekker vind, alle gezonde voordelen zijn meegenomen, aangevuld met multivitaminen. Zoals jullie merken denk ik er niet zo over na, het leven is al ingewikkeld genoeg. Tot slot wil ik het nog even hebben over Biocondil… ja, daar ben je even stil van hè? Klinkt als een biologisch verantwoord donor codicil. Heeft daar alleen niks mee te maken. Het schijnt ook iets met de artrose te doen. Daar wil ik vanaf zijn.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Het mooie weer komt eraan. Hoe bereiden jullie je voeten en teennagels voor op de zomer? Gezellige kleur op de nagels en zalf op de voeten of juist alles puur natuur? Ik hoor het graag!

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Sociaal apart en toch samen

Het is een uitdaging. Sociaal doen en afstand bewaren tegelijk. Maar jullie laten je niet kisten door het virus, er kwamen allerlei tips binnen hoe je het in deze tijd gezellig kunt maken. We zijn massaal online gegaan, met quizzen, bingo’s en reünie avonden. Het is inspirerend om te lezen wat er allemaal bedacht wordt. Als je wil kun je makkelijk elke avond digitaal onder de mensen zijn.

Onbewust trekken we door de verplichte afstand meer naar elkaar toe, ook familiebanden worden aangehaald: ‘Voor de Corona crisis zag ik mijn familie die in het noorden des lands woont een paar keer per jaar. Je kent het wel, drukke schema’s en veel werken. Nu we allemaal thuiszitten spelen we op zaterdagavond de landelijke pubquiz voor de inzamelingsactie voor de Nederlandse horeca. Een neef van ons heeft met een compagnon een paviljoen en dan spelen we geld bij elkaar voor dat paviljoen. Je raadt het al: ik zie mijn familie via gezamenlijk beeldbellen nu wekelijks in plaats van een paar keer per jaar.’

Deze tip kreeg ik van een collega die de afgelopen weken op een vaste avond online gaat met haar vriendinnengroep: ‘We gaan dinsdagavond Zoomen en het thema is het museum van je jeugd. Iedereen laat 1-2 dingen zien uit de tijd dat ze kleine meisjes waren. Uiteraard met het verhaal erbij waarom zo dierbaar.’ Als je elke week een ander thema kiest, leer je op een interactieve manier je vriendinnen opnieuw kennen en wordt de vriendschap nog hechter.

Verder gaat het verenigingsleven online gewoon door: ‘Wij hadden donderdag een bingo, door de hockeyclub georganiseerd. Met livestream, chat en telefoonverbinding. Ook leuk!’ Er wordt op allerlei manieren uitgepakt en hoe groter het evenement, hoe complexer de logistiek: ‘Wij doen vanavond mee aan een quiz met 44 gezinnen! Vanmiddag hebben we al spullen gekregen. Het heet De Alleskunners, naar het TV-programma (wat ik nog nooit gezien heb). Het lijkt op quizvragen, en ook filmpjes en foto’s maken. Van filmpje opnemen met een ‘doventolk’ erbij tot raadsels oplossen. Trucjes uitvoeren. Huishouden van Jan Steen-foto maken. En dat alles met tijdslimiet (vaak maar 5 minuten). We krijgen de opdrachten via Whatsapp en moeten oplossingen opsturen naar onze ‘big brother’. Iedere ‘big brother’ heeft 11 gezinnen waarvan hij/zij de antwoorden verwerkt.’ Kijk, dan ben je lekker bezig. Zowel met de voorbereidingen als met de uitvoering.

Zelf zoek ik het meer in de  culturele sector, die ligt nu helemaal plat, dus elk online initiatief dat langskomt heeft mijn belangstelling. Aanstaande maandagmorgen om 10.00 staan we klaar in de voortuin om de jarige koning te eren door uit volle borst het Wilhelmus mee te zingen met het Concertgebouw orkest. We hebben via Whatsapp alle buren ingelicht en iedereen gaat met (soms zelfgemaakte) instrumenten meedoen. Daarna gaan we, met handschoenen aan en mondkapjes op, op 1,5e meter van elkaar hossend door de straat en trekken we om 16.00 uur de champagne open om mee te doen aan de Nationale Toost. Dat wordt een dolle boel op Woningsdag.

Volgende week vrijdag nemen we voor mijn verjaardag ons hele gezin ‘mee uit’ naar een stand-up comedy avond in Club Haug in Rotterdam. Die hebben namelijk de Desk-Top-Comedy avond bedacht. Je koopt online een kaartje voor de show en dan mag je in de wachtkamer van Zoom om toegelaten te worden tot de club. Daarin staan de stand-up comedians vanaf 21.00 uur klaar om ons mee te nemen in hun komische blik op de wereld. We zijn benieuwd!

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Vitaminen en voedingssupplementen, slikken jullie die? Zo ja, hoeveel, welke en waarom? En helpen ze? Hoe merk je dat? Ik hoor het graag!

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

We houden de hoep erin

We sporten wat af in huis tegenwoordig. Als ik jullie mag geloven zien we de komende zomer alleen maar vijftigers met goddelijk fitte, afgetrainde summerbody’s op het strand. Stralend op de handdoek, sixpack in de zon, netjes 1,5 meter van elkaar. Want poeh zeg, wat hebben jullie de smaak te pakken. Voor het schrijven van dit stukje heb ik maar even een pot thee en een stapel stroopwafels op tafel gezet, want als ik alle reacties lees krijg ik acuut zin om te snacken.  

Een groot aantal lezers houdt er een strak weekschema op na. Drie keer per week wandelen of rennen ze vroeg in de ochtend door hun buurt heen (met en zonder hond). Op die manier is het afstand houden tot anderen eenvoudig te handhaven, want als je dat om half zeven ’s ochtends doet is er letterlijk geen kip op straat. Daarna gooien ze er nonchalant nog een halve minuut planken, een online Yogales of Pilatesles tegenaan in de huiskamer en de dag kan beginnen. (Ik pak een stroopwafel.)

Anderen zijn zelf online trainingen gaan geven aan vriendinnen die ze kennen uit de sportschool. Zo ontstaat de verplichting om op tijd klaar te staan voor de les en trekken ze elkaar erdoorheen. Die snap ik iets beter, want daar zit een sociaal aspect aan waardoor het samen trainen ook iets gezelligs krijgt. Misschien mag ik me aansluiten bij zo’n groepje?

Of dit lijkt me ook wel wat: deze circuittraining doet een vriendin elke dag 25 minuten samen met haar dochter. Het elke dag gedeelte is mij iets te enthousiast (stroopwafel) maar het filmpje ziet er goed uit. Zou ik ook best één keer per maand kunnen doen, of helpt het dan niet?

Verder worden en masse de hometrainers, steps-toestellen en buikspierapparaten van zolder gehaald en in de slaapkamer gezet. Niet om ernaar te kijken, maar om er ook echt iets mee te doen. Hulde dames, mijn bewondering is groot.

Een interessante tip die ik misschien ga proberen is deze: ‘om de dag Essentrics met buikspieren. Dat is nieuw, gebaseerd op de klassieke ballettechniek, ontwikkeld door een balletdanseres. Lijkt op Pilates. Mooie balans tussen strength en lengthening. Geen high impact, maar de gewrichten bewegen goed door.’ Ook hier is het om de dag gedeelte intimiderend (nog bezig met stroopwafel twee, geen kans voor een nieuwe) maar ik ga het binnenkort, ooit, wellicht een kans geven.

Verder zijn er mensen die buiten de stad wonen en een erf of tuin hebben. Bij hen worden er hele fitness-sessies gehouden met een personal trainer in de buitenlucht, ook weer drie keer per week! (Stroopwafel drie.) Er wordt touwtje gesprongen, gepush-upt, getennist met zachte ballen en zelfs golfen in de tuin is een optie met dank aan een speciale app van Garmin.

Lieve mensen, hoe doen jullie dit? Ik snap er helemaal niks van. Naast het online werken, het huishouden, de boodschappen, het wandelen met de hond en het gezellig maken in de relatie ben ik al trots als ik één keer per week aan hardlopen toekom. Daarbij heb ik een sporthoepel gekocht van 1,5 kilo en als ik een goede dag heb ga ik na het hardlopen nog vijf minuten hoepelen voor de tv met deze enthousiaste Youtube-trainster in beeld. Dan heb ik het wel gehad.

Gelukkig blijkt uit de berg aan reacties dat ik toch niet de enige ben die de strakke schema’s niet trekt. Er waren ook bekentenissen zoals deze: ‘Ik groei inmiddels dicht. Zit veel achter de computer voor werk. Een poging tot online barre strandde al bij de snelle tendu’s met 4 splinters in m’n voet van de oude planken vloer in de woonkamer….. De Corona kilo’s vliegen eraan.’ Of deze: ‘Nog een paar weken quarantaine en ik kàn de deur niet eens meer uit. Simpelweg omdat het niet meer past! Waarom is er geen obese emoji?’

Voor al die vrouwen, dus ook voor mij, is er het online boek Simpel Slank.  Een dieet met 100 recepten dat vier weken duurt. De vriendin die me deze tip gaf heeft het drie weken volgehouden maar de laatste tijd gaat er rond vijf uur toch iets mis. Haar vriend houdt erg van een wijntje en tsja, dan komen die snacks ook op tafel. Kijk, die situatie snap ik. (Opluchting en stroopwafel vier.)

Zelf heb ik ook zo’n bourgondische man die graag rond vijf uur een fles wijn open trekt om te vieren dat we weer een dag in Coronatijd hebben overleefd. Wat doe ik dan? Als een malle met die hoepel aan de gang en hem in zijn eentje met wijn en al in de tuin zetten? Dat is niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Moet ik daarna weer ingewikkelde gesprekken voeren, met veel wijn erbij, om alles recht te trekken. Kan ik beter meteen gezellig meedoen. Kortom, ik rotzooi maar wat aan. Als ik een goede dag heb lukt het sporten prima. Als ik een luie dag heb werken thee en stroopwafels beter. Jullie mogen drie keer raden wat voor dag het vandaag was.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Sociaal apart en toch samen, hoe doen jullie dat? Ik hoor het graag!

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

De letter C

Hij zal nooit meer hetzelfde zijn. De letter C van het alfabet. Net als bij de letter K hangt daar, sinds het wereldwijd rondwarende virus ook door ons land gaat, een enorme beladenheid aan. Deze twee letters staan voor ziekte, verdriet, rouw. Voor machteloos zijn, afwachten, angst en eenzaamheid. Elke dag worden we via de media meegenomen in de crisis die door het Corinavirus over ons heen komt. Intussen zitten we braaf thuis, hopend dat we zelf nog niet besmet geraakt zijn. En als we wel verkouden worden of hoesten, dat het bij lichte symptomen zonder koorts blijft.

Daarom vorige week mijn vraag aan jullie hoe je de dagen doorkomt nu alles vanuit huis moet gebeuren. Gelukkig kwamen daar een hoop positieve reacties op. Met op nummer één: schoonmaken, opruimen, nog meer schoonmaken en opruimen. Het lijkt wel alsof we massaal het virus uit ons leven willen boenen met een landelijke lenteschoonmaak. Kledingkasten worden opgeruimd, zolders leeggehaald, schuren opnieuw ingericht, keukenkastjes gepoetst en handiger ingedeeld. Eindeloos staan we met de auto in de rij voor de vuilstort, luisterend naar de radio wachten we gelaten op onze beurt, we hebben toch niks anders te doen.

Direct daarna komen de klussen in huis, in de tuin of op het balkon die eigenlijk al jaren liggen te wachten. Op de terugweg van de vuilstort rijden we daarom meteen door naar de bouwmarkt om daar gezellig aan te sluiten in de rij voor hout, gereedschap of verf. Deze generatie is niet bang om een boormachine of kwast op te pakken. Meubels krijgen een andere kleur, boekenplanken worden opgehangen, kamers opnieuw ingericht. Ook de naaimachine komt weer tevoorschijn. Om gordijnen te naaien of mondkapjes voor mensen die in de zorg werken. We gaan elk karwei aan met hernieuwd enthousiasme en geloof in eigen kunnen. Dit hebben we onder controle, hier zijn we niet bang voor, dit begrijpen we. We gaan de angst en eenzaamheid te lijf met actie, met overzichtelijke klussen die een voldaan gevoel geven als ze klaar zijn.

En na een dag hard werken gaan we ook nog eens los in de keuken. We bakken en koken wat af, want zoals een lezer zei: ‘ik merk dat ik normaliter wat meer buiten de deur lunch, dineer, etentjes bij vrienden en familie heb.’ Dat is door het Social Distancing allemaal weg gevallen. Zelf heb ik sinds deze week een abonnement op Hello Fresh genomen. Het wordt aan de deur gebracht en we eten weer eens wat anders. Nieuwe recepten met andere ingrediënten dagen me uit om bereid te worden. En hoewel ik enkele Blogs geleden ronduit toegaf helemaal geen zin meer te hebben in koken, is dit toch wel een prettige afleiding.

Uiteindelijk mogen we dan van onszelf op de bank ploffen voor series op Netflix, al dan niet gecombineerd met wat handwerken. Vlak voordat we helemaal thuis moesten blijven heb ik nog snel wat bollen katoen en een patroon uitgezocht bij mijn lievelings breiwinkel op het Gelderlandplein in Buitenveldert. De dame die daar al dertig jaar achter de toonbank staat straalt zoveel ambachtelijkheid uit dat ik haar adviezen volledig vertrouw. Het wordt een vrolijke zomersjaal met een patroon dat net lastig genoeg is om me scherp te houden, maar ook weer niet zo moeilijk dat ik het opgeef.  

Voor wie een avond onderuitgezakt vermaakt wil worden kreeg ik van een vriendin nog deze Netflix-tip: ‘The restaurant. Heerlijk Zweeds familie drama. Iedere avond 1 of 2 afleveringen.’ Misschien ga ik dat vanavond een kans geven. Kan alleen niet beloven dat het bij twee afleveringen blijft, want binge-watchen met wijn en snacks op de bank is ook een hobby waar ik flink voor getraind heb de afgelopen weken. Het is zwaar, ik weet het. Maar ja, iemand moet het doen.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

We gaan nog een week door met een C-vraag: indoor sporten thuis. Wat doen jullie allemaal om fit te blijven? Zijn er nieuwe sporttrends aan het ontstaan om te werken aan onze goddelijke summer bodies? Ik hoor het graag!

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Ze vliegen uit

En dan is je huis leeg. In wat eerst een vrolijke, gevulde slaapkamer was die warmte en bescherming bood aan elk kind, klinkt nu een holle echo. De meubels zijn weg, de fotolijstjes ook, de knuffels die sinds de middelbare school in een grote plastic bak onder het bed verstopt lagen omdat niemand ze mocht zien maar die ook niet weg mochten, zijn uiteindelijk toch meeverhuisd naar de studentenkamer. Zo loopt langzamerhand je huis leeg, eerst de oudste, daarna de volgende, soms een paar jaar pauze ertussen, maar uiteindelijk gaan ook de jongste kinderen de wereld verkennen en het allemaal nu eens lekker ‘op hun eigen manier doen’.

In deze tijd waarin veel vrouwen zijn blijven werken of na een aantal jaren thuis als fulltime moeder toch weer een parttime baan oppakken, zijn de meeste reacties op mijn vraag wat dat Empty Nest met jullie deed ontspannen en positief. Bij een enkeling ging de champagne open om te vieren dat eindelijk de rust in huis was teruggekeerd. Door de meesten werd het uit huis gaan gezien als een bijzonder proces dat een nieuw tijdperk aankondigt. Zowel voor de kinderen als voor de ouders, als voor de onderlinge verstandhoudingen binnen het gezin. Soms is dat spannend, komt er een nieuw licht op de bestaande relatie. Dan willen ineens ook de ouders uitvliegen om ieder een nieuw nest te bouwen waarin ze alle ondergesneeuwde dromen alsnog uit laten komen. Andere stellen zien dit moment juist als een hernieuwing van de bestaande relatie, de onbezorgdheid komt terug, de vriendschap groeit. Er is weer ruimte om samen leuke dingen te ondernemen en nieuwe plannen voor de toekomst te maken.

Voor mij is het een moment om vanuit ons grote gezinshuis te verhuizen naar een appartement. Nee niet schrikken, ik ga niet alleen. Mijn man mag mee. Daarom is het de afgelopen weken wat stil geweest op de blog. We hebben ons huidige huis helemaal leeg gemaakt, schoongemaakt en klaargemaakt voor de verkoop. Dat is nu klaar. Daardoor is er weer mentale ruimte om door te gaan met de blog.

Zelf denk ik dat de relatie tussen ouders en kinderen, ten opzichte van vroeger, in de loop der jaren veranderd is. Er blijft langer contact op verschillende niveaus, mede dankzij sociale media en smartphones. Als een kind even wil overleggen over een huishoudelijk probleem, bijvoorbeeld over een vlek in het wasgoed, is een appje zo gestuurd. In de jaren ’80 van de vorige eeuw, toen ik zelf in Amsterdam ging wonen, ging ik mijn moeder echt niet bellen met zo’n vraag, want telefoneren was een luxe en kostte geld. Ik kon het allemaal wel zelf, althans…dat dacht ik. Met een hoop gekrompen, verkleurde, en zelfs gescheurde T-shirts als gevolg. Daardoor was het op kamers gaan destijds een veel definitievere stap, er kwam letterlijk meer afstand tussen ouders en kinderen door het gebrek aan communicatie.

Nu zitten onze dochters vanuit Amsterdam met hun oma in Leeuwarden te facetimen om te vertellen dat ze een nieuwe jurk gekocht hebben, die dan ook meteen realtime geshowd wordt voor de camera. Dat vind ik een mooie ontwikkeling. Sociale media brengt een hoop onrust in onze levens, maar de verbindingen die over generaties heen tot stand komen geven ons leven grote emotionele rijkdom. We kunnen elkaar online zo vaak opzoeken als we willen, dat maakt het nest nooit helemaal leeg.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

En ineens was daar Corona en zitten we allemaal thuis. Welke tips hebben jullie om de dagen een beetje gezellig/nuttig/geïnspireerd door te komen? Ben je begonnen aan een hyper-voorjaars-schoonmaak? Of kruip je met een kop thee op de bank en lees je nu eindelijk eens al die boeken die al jaren op de plank liggen? Of pak je oude hobby’s op? Of is je huis veranderd in een mini-gym? Zeg het maar.

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Waardig zwaaien

Dat creatief denken loont om de charme erin te houden blijkt wel uit de reacties op mijn vraag hoe de wapperende armen in toom gehouden kunnen worden als je naar iemand zwaait. Door de ouder worden de armspieren ontstaat er een zachte, kipfiletachtige toestand aan de binnenzijde van de bovenarm die gezellig heen en weer wiebelt als je een zwaaibeweging maakt. Zeker met mooi weer kan dit de spontaniteit in de knoei brengen want die blote wiebelarmen voor je neus zijn nou niet bepaald sfeer verhogend.

Toch zijn er verschillende manieren om hier stijlvol mee om te gaan. Allereerst is voorkomen beter dan genezen, dus hup naar de bodypumples allemaal! Push-ups, gewichten de lucht in duwen, optrekken aan een rekstok, al deze oefeningen helpen om de bovenarmen sterk en stevig te houden. Mocht je een acute allergie voelen opkomen bij het idee dat je naar de sportschool toe moet, dan kun je ook thuis, als onderdeel van je ochtendritueel, elke dag tien push ups invoeren. Alle beetjes helpen.

Mocht het al te laat zijn en de marshmallow-armen een feit zijn, dan kunnen T-shirts met driekwart mouw uitkomst bieden. Deze bedekken het zachte deel en geven ook enige stevigheid aan de arm. Of je draagt een vest met korte mouwen als je iemand gaat uitzwaaien, zeker in de koudere jaargetijden is dat helemaal niet raar. In de zomer kun je een luchtige sjaal om je schouders gooien, liefst eentje met een print die de aandacht afleidt van wat eronder zit.

Als laatste tip kreeg ik van een lezer de suggestie om zachte zakdoeken bij je te dragen, desnoods van papier, waarmee je met elegante zwiepjes vanuit de pols je publiek toezwaait. Ben benieuwd of dit een koninklijke lezer was, want bij mij in de straat heb ik nog nooit een buurvrouw met zoveel theatrale charme iemand zien uitzwaaien. Het kan ook zijn dat ik niet in de juiste buurt woon natuurlijk. Wat ik hiervan leer is dat de truc in de illusie zit. Inventief de aandacht afleiden van de wapperarm en zwaaien maar. Hans Klok is er niks bij.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Het laatste kind vliegt uit en dan is er een Empty Nest… wat deed dat met jullie?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Stijlvol in de sneeuw

De voorjaarsvakantie begint dit weekend. Voor veel gezinnen betekent dit dat ze met een volgepakte auto, skibox op het dak, afreizen naar Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk of Italië om daar enthousiast door de sneeuw de bergen af te suizen. Op mijn vraag of jullie op wintersport gaan en of je dan gaat skiën, langlaufen, wandelen of je laat voorttrekken op een slee door je (klein)kinderen kwamen verschillende reacties binnen. Sommige vriendinnen kijken met plezier uit naar deze vakantie. Voor hen is dit het moment om samen met hun volwassen kinderen en aanhang een week actief bezig te zijn in de buitenlucht. De organisatie rond: wie is wanneer waar, wie neemt er nog les en wie knalt meteen als een kamikaze de zwarte piste af, vergt enige planning. Maar gaandeweg worden ze daar elk jaar beter in. “De kinderen nemen vaak hun eigen routes en dan spreken we ergens af. Maar met de hele familie samen tegelijk de berg af is nog steeds wel erg leuk trouwens; hoop ik nog een tijd te kunnen doen!”

De outfit is wel een stuk belangrijker nu we ouder worden, want je wil er toch een beetje gezellig bijliggen als je voor de zoveelste keer onderuit gesmakt bent op de piste. Daarom wordt er door de dames die het zich kunnen veroorloven geïnvesteerd in designer skikleding van bijvoorbeeld Farfetch. Hoog getailleerde skibroeken met een coltrui en daarover een kek jasje, lekker ingesnoerd op de juiste plaatsen. Dan lig je toch wat stijlvoller in de kou. Als er dan een charmante skileraar langskomt kun je jezelf, zolang je je helm en skibril ophoudt, nog wijs maken dat je weer twintig bent en vanachter je gehelmde façade er wat onschuldig geflirt op loslaten. Want laten we eerlijk zijn, we gaan natuurlijk niet alleen maar voor de sneeuw op wintersport. Precies dit is ook de reden dat er niet veel enthousiasme was om je voort te laten trekken op de slee door je (klein)kinderen. Dan ben je wel heel openlijk oud, oma en niet hip genoeg meer om op de ski’s te staan. Langlaufen is voor sommigen wel een optie, want daar komt een stuk meer conditie en kracht aan te pas dan je zou denken. Daar kun je bij de après-ski nog wel een stoer verhaal omheen bouwen.

De enthousiaste reacties komen vooral van mensen die zelf in hun jeugd ook al gingen skiën. In veel families is dit een traditie die van generatie op generatie wordt doorgegeven. “Ik ben blij dat ik al heel vroeg (4 jaar) ging skiën met m’n ouders en dat ik het mijn kinderen ook heb kunnen meegeven.” Verder hoeft het voor de meesten allemaal niet meer zo sportief als vroeger: “Ik doe een piste, neem een koffie op het terras in de zon, weer een piste, dan lunch etc.”

Zelf ben ik ooit lang geleden op wintersport geweest, zowel met als zonder kinderen. En hoewel het heerlijk is om in de sneeuw buiten bezig te zijn, is het er daarna niet meer van gekomen. Misschien omdat ons gezin te groot werd en we dan voor een week vakantie wel heel veel geld kwijt waren aan lesgeld, skipassen, kleding en de rest. Misschien omdat alle blauwe plekken die ik na zo’n week had opgelopen van het vele vallen en opstaan me toch niet zo’n lekker vakantiegevoel gaven. Het gehannes met stokken, ski’s, helm en zware schoenen gaven me het idee motorisch gestoord te zijn, wat ook niet meehielp aan de feestvreugde. Om nog maar te zwijgen van de hilarische capriolen die ik uitgehaald heb om enigszins elegant uit een skilift te komen. Met de punt van een ski in je oor en een skistok in je nek valt het niet mee om overeind te blijven. Gelukkig was er in die tijd nog geen YouTube, anders hadden die filmpjes nu zeker online gestaan. Toch sluit ik niet uit dat ik het in de toekomst nog eens ga proberen. Dan wel buiten de schoolvakanties als het even kan, zodat ik minder snelheidsduivels op de piste hoef te ontwijken.

Gelukkig ben ik niet de enige met ambivalente gevoelens over dit onderwerp. Er zijn lezers die acuut niet goed worden van het hele wintersport idee. Het gedoe in de kou met sneeuw in je bilspleet is ze een gruwel. Die zoeken liever de zon op en liggen languit op hun zonnenbed met een cocktail in de hand te dromen over skileraren die na hun werkweken in de sneeuw aan de Costa del Sol komen uitrusten en vrolijk in shorts langs het zwembad flaneren. Minder vermoeiend en ook lekker buiten.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

De bovenarmen worden minder sterk waardoor het onderste deel van je bovenarm gezellig mee wappert als je iemand uitzwaait. Hoe houden jullie dit in toom?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Koken of niet koken? Dat is de vraag.

Na 29 jaar koken voor een groot gezin ben ik er helemaal klaar mee. Sinds een jaar of twee verzin ik de meest idiote smoezen om maar niet aan de slag te hoeven in de keuken: te moe, te druk, geen zin, het regent, het is te warm, te koud, geen spullen in huis, verzin het maar. Elke reden om niet aan de slag te hoeven met messen, snijplanken, pannen en ingrediënten is prima. Zolang er maar iets te eten is, desnoods diepvries pizza, vind ik alles best. Niet heel stoer, geef ik onmiddellijk toe. Maar ja, het is niet anders. Zal de overgang wel zijn. Gelukkig heb ik een lieve man die dol is op lekker eten en koken ook geen straf vindt. Hij heeft zonder morren de rol van kok op zich genomen. Voorwaarde is wel dat ik er gezellig bij kom zitten als hij kookt, zodat we de dag door kunnen praten. Nou vooruit, dan offer ik me wel op en ga erbij zitten in de keuken.

Rondvraag onder vriendinnen en lezers over dit onderwerp leverde verschillende reacties op. Het blijkt dat ik niet de enige ben die er geen zin meer in heeft. ‘Een paar jaar geleden was ik ook een beetje klaar met het hele kookgebeuren (ook groot gezin) maar nu sta ik er wat ontspannener in.’ Dat is bemoedigend, blijkbaar zit ik in een fase die weer over kan gaan. Voor vrouwen zonder kinderen ligt het anders: ‘Heel druk working life gehad. Veel gereisd voor werk. Totaal geen interesse in koken gehad. En nu ouder, rustiger en ontzettend veel interesse in koken!’

Anderen hebben een weekschema opgesteld waarin naast de beide ouders ook de oudere kinderen zijn ingedeeld. Op die manier is het kookcorvee verdeeld over het hele gezin. Er wordt op zaterdag naar recepten gezocht en voor de hele week een voorraad boodschappen gehaald. Het menu voor elke dag wordt op een bord in de keuken geschreven en klaar. Voordeel van deze aanpak is dat je niet hoeft na te denken over wat er gekookt moet worden na een lange werkdag. Je kijkt op het menu, haalt de spullen uit de koelkast en gaat aan de slag.

Hello Fresh is populair omdat de originele recepten niet moeilijk uitvoerbaar zijn en alles vers bij je thuis wordt bezorgd. Ook de recepten van Albert Heijn zorgen in veel gezinnen voor uitkomst als er geen animo is om te bedenken wat er gegeten gaat worden.

Over kant en klaar maaltijden heb ik weinig mensen gehoord, de meeste vijftig-plussers kiezen toch liever voor vers. Zelf heb ik er geen moeite mee. De maaltijdsalades van AH zijn mijn beste vrienden.

Uit eten gaan is voor velen een oplossing die ze minstens 1x per week toepassen, vooral voor de mensen die in Amsterdamse wijken wonen waar gezellige Surinaamse, Turkse, Indiase en/of Marokkaanse restaurants in de buurt zijn. Dan is het verleidelijk om na een lange dag daar naar binnen te gaan en te genieten van de heerlijk gekruide gerechten. Toko halen is ook populair, het gevaar is dat je uit je werk veel teveel haalt omdat je trek hebt. Zit je vervolgens met een weekvoorraad Nasi Rames & Babi Pangang in huis.

Kookprogramma’s op tv, zoals bijvoorbeeld Binnenste Buiten, leveren nieuwe tips op waardoor sommigen toch weer de pannen oppakken. Anderen laten zich inspireren door weblogs op Instagram van enthousiaste thuiskoks die recepten en foto’s van eenvoudige, gezonde maaltijden online zetten. Zoals bijvoorbeeld de blog van Aan tafel bij Jannie.

Of je kunt je inschrijven bij Lein Kookt. Dit is handig voor mensen die in de buurt van Heemstede wonen en op donderdagen niet zelf willen koken. ‘Zondags krijgen we (en vele anderen) het menu door en dan kun je inschrijven (appje terugsturen). Woensdag stuurt ze meestal een tikkie. Dan kun je het op donderdag ophalen en in de oven opwarmen. Heel gevarieerd. Echt ideaal.’

Opvallend veel lezers vertellen dat ze steeds meer vegetarisch of veganistisch zijn gaan koken. De redenen verschillen: sommigen doen het voor het milieu, anderen voor hun slanke lijn of gewoon om iets nieuws te proberen. Vis staat ook bij veel mensen op het menu en vlees steeds minder. Zodra de kinderen de deur uit zijn verandert ons kookgedrag, het hoeft allemaal niet meer zo groots en meeslepend. Maar als we publiek hebben willen we ons nog weleens uitsloven: ‘Als er gasten komen vind ik het heerlijk om lekker uit gebreid te koken. Als we met z’n tweeën zijn kan het simpel en gezond.’

Waar de weerstand-koks het roerend over eens zijn is dat de tegenzin in koken niet door de overgang komt, maar door de wijn. ‘Tsja wijn is het probleem. Begin je uit ‘t werk met wijn, dan heb je geen zin meer om te koken.’ Altijd prettig als je iets buiten jezelf de schuld kunt geven, daar wordt het leven een stuk overzichtelijker van. Nou drink ik zelf bijna geen alcohol meer, maar nu ik dit weet is het verleidelijk om er weer mee te beginnen. Gelukkig kan mijn man nog steeds wijn drinken en koken tegelijk. Zolang ik hem tevreden houd met een goede fles, komt het met die avondmaaltijd ook wel in orde.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

De voorjaarsvakantie komt eraan. Gaan jullie op wintersport? En ga je dan skiën, langlaufen, wandelen of laat je je voorttrekken op de slee door je (klein)kinderen?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Persoonlijke zomers

Opvliegers, daar kun je letterlijk opvliegend van worden. Voor de geluksvogels die dit natuurverschijnsel nog niet kennen zal ik het hieronder schetsen:

Stel je voor, je doezelt weg op een zonnebedje aan het zwembad van een vakantieoord in Spanje. Lekker in de volle zon, zonnebril op, beetje te heet, maar het is nog te doen. Hier en daar verschijnt er een zweetdruppel die langzaam veranderd in een stroompje dat vanonder je haargrens over je gezicht heen loopt. Toch best warm eigenlijk, het begint wat klam te worden onder de oksels. Intussen stroomt er vanuit je nek al een klein riviertje je decolleté in en voel je op je rug ongemakkelijk kriebelende transpiratie ontstaan. Wat maakt het uit? Je neemt straks een douche of een duik in het zwembad en alles is weer prima. Totdat je wakker schrikt en je realiseert dat je in een warme wintertrui in de stiltecoupé van een overvolle trein zit! Het zweet is je aan alle kanten uitgebroken en je zit ongemakkelijk te hannessen met zakdoekjes om het geheel wat te fatsoeneren. Wat te doen? Het liefst sta je op en trek je die trui uit, hij kriebelt en plakt tegen je kletsnatte rug aan. De paniek slaat toe, want je hoofd is intussen roder dan een volrijpe tomaat. Onder je trui zit alleen ondergoed, geen hemdje, toch klinkt striptease in het openbaar ineens helemaal niet gek. Kijk, dat is nou een opvlieger. En nee, ik overdrijf niet, het is me letterlijk zo overkomen in die verrekte stiltecoupé. Moest ik ook nog zachtjes doen om andere mensen niet te storen. Stille striptease… al eens geprobeerd?

Vandaar mijn vraag aan jullie, hoe ga je daar in het openbaar elegant mee om? Veel vrouwen kiezen voor de nonchalante benadering als ze kriebels krijgen van de hitte. “Het heeft mij wel eens vragende gezichten opgeleverd als ik onbedachtzaam even snel mijn vinger in mijn decolleté schoof om de ergste jeuk op te heffen. Vaak was mijn antwoord dan ’Sorry hoor, opvliegertje.’ Dat nam de vraagtekens wel weer weg.”

Anderen kiezen juist voor de theatrale benadering, “Ik had altijd een waaier bij me. Haalde met een groot gebaar, overacting is beter dan onopvallend proberen te zijn, de waaier uit mijn tas in restaurant of theater om uitgebreid te gaan zitten waaieren. Overigens is dat wel een mooie beweging: beter dan roken.”

Wat we het meest vervelend vinden is dat het ons op elk moment kan overvallen. “Enorme hitte flashes, ik noemde ze persoonlijke zomers! Zweet liep over m’n gezicht, nek en rug. Kon geen wol meer aan. Vreselijk! Ik kocht mini ventilatoren en waaiers. In het openbaar ging ik zo stil mogelijk zitten, weinig bewegen om het niet op te laten vallen.” Ook het cynisme van deze levensfase ontgaat ons niet: “Eindelijk warm genoeg voor blote armen, zien mijn armen er niet meer uit!”

Verder zit het ons dwars dat niemand kan vertellen wanneer het voorbij zal zijn. “Het begon rustig rond mijn 50e, met af en toe een opvlieger in de nacht en vroege ochtend. Dit werd steeds meer, maar wat niemand mij vertelde is dat het nu al 10 jaar duurt! Nu ben ik 58 en het einde is nog niet in zicht. Ik blijf ‘s nachts wapperen met het dekbed als de vlammen mij weer uitslaan.” Door die nachtelijke hittegolven verschonen we het beddengoed vaker dan vroeger en is lepeltje-lepeltje liggen geen feest meer. Het schijnt te helpen om onder een donzen dekbed te liggen en katoenen lakens te gebruiken. Van synthetisch beddengoed gaat je innerlijke verwarming juist aan, dat is dus geen goed idee. Een glas water naast het bed is altijd prettig en naakt slapen is weer populairder, wat zo zijn voordelen kan hebben in de relatie.

Bij sommige vrouwen loopt het allemaal zo’n vaart niet. (Ja echt! Ze bestaan!) Die zien er zelfs de voordelen van. “Het is heerlijk om op de fiets te zitten of in bed te liggen zonder koude voeten en handen. De bloedsomloop gaat tegenwoordig verder dan polsen en enkels.” Anderen zijn blij dat ze eindelijk een legitieme reden hebben om hun kledingkast op te ruimen en dikke truien en polyester kleding weg te gooien. In polyester zit plastic verwerkt, daar worden opvliegers blij van, jij niet. Vandaar dat dit massaal de deur uit gaat. Daarna gaan ze uitgebreid shoppen voor een nieuwe garderobe. Kopen ze heerlijk dunne kleding van soepel vallende katoen of viscose die ze in laagjes dragen. Mocht er dan een opvlieger langskomen heb je tenminste de optie om iets uit te doen zonder gearresteerd te worden voor de verstoring van de openbare orde. Is vast een stuk handiger in een stiltecoupé.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Koken jullie nog? Zo ja: waar vind je inspiratie? Of Heb je er geen zin meer in/geen tijd meer voor en ben je overgestapt op bezorgservices, uit eten gaan en/of kant & klaar maaltijden?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl

Grijs of gekleurd?

Dit is een thema dat ons niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk bezig houdt. Want eigenlijk staan een hoop vrouwen er positief in als het over grijs haar gaat. Vooral ten opzichte van de grijze haren van een ander, daar hebben we geen enkel probleem mee. We vinden het mooi als oudere vrouwen hun grijze haren met trots dragen, zeker als daar een verzorgd kapsel en wat extra make-up tegenover staat zodat de uitstraling niet te vaal wordt. Als de kleding dan ook nog mooi gestyled is, vinden we het plaatje helemaal af. Bij jonge vrouwen is het zelfs in de mode om je haar grijs te laten verven. Met hun volle bos haar en jeugdige uitstraling geeft de grijze kleur hen een artistieke look.

Desondanks slaat de ambivalentie toe als het over onze eigen grijze haren gaat. Want vanaf welke leeftijd ga je ze accepteren? En hoe ga je dan langzamerhand van een gekleurd kapsel naar die grijze coupe toe? Vrouwen met blonde haren zetten vaak highlights in hun haren om het grijs zo hier en daar subtiel te verdoezelen met blonde plukken.  Lezers met gekrulde haren hopen dat de grijze lokken wegvallen tussen de krullen. Anderen zijn eigenlijk niet blij met hun grijze haren maar hebben simpelweg geen zin in al het gedoe rond haren verven. “Het vervelende is, dan moet je het bijhouden. Als ik iets storend vind dan is het wel lelijke uitgroei. En om nu elke  zes weken naar de  kapper te gaan, of zelf te gaan emmeren…”

Zelf zit ik braaf elke vier weken bij de kapper om de kleur erin te houden. De ene keer doen ze de uitgroei en wat kam-strepen, de andere keer zetten ze alles in de verf om de glans en ‘natuurlijke’ kleur te versterken. Heerlijk kneuterig zit ik bij mijn vaste kapper waar ik al 25 jaar kom en luister tijdens de behandeling naar alle buurtnieuwtjes die uitgebreid besproken worden door zowel de kapsters als de andere klanten. Voor mij is het een moment van ontspanning met koffie en een tijdschrift. Uit jullie reacties bleek dat er meer vrouwen zijn die hun kappersbezoek als een feestelijk moment beleven.

Niet iedereen ervaart dat zo positief: “ik vind het verschrikkelijk om naar de kapper te gaan, twintig minuten verplicht in de spiegel kijken. Ik vind vier minuten ‘s ochtends al teveel” was een reactie die binnenkwam. Anderen vinden het stomweg zonde van hun geld om elke zes, vijf of vier weken bij de kapper te zitten. Die vrouwen gaan thuis zelf aan de slag in de badkamer maar zeggen er wel bij dat het even duurde voordat ze daar handigheid in kregen. Soms maken ze er een kwaliteitsmoment van met een vriendin of dochter en veranderen hun badkamer in een heuse spa waar ze zichzelf dan ook meteen maar trakteren op een masker en de laatste roddels als ze toch zitten te wachten tot de verf ingetrokken is.

Een vriendin die al vroeg grijs werd had eens uitgerekend wat ze op jaarbasis kwijt was aan de kapper. Daar schrok ze zo van dat ze acuut besloot de natuur niet langer te trotseren. Het geld dat ze daarmee bespaarde geeft ze nu uit aan massages.

Behalve het verwenmoment bij de kapper speelt ijdelheid ook een rol. Zolang er met verf nog letterlijk wat extra glans in ons leven gebracht wordt en je hebt er het budget voor, waarom zou je het dan niet doen? Van jullie reacties heb ik geleerd dat naarmate de jaren vorderen, het bezoek aan de kapper steeds frequenter wordt. Nu zitten de meeste vijftigplussers op eens in de zes tot vier weken, maar als we richting de tachtig gaan (hopend dat we die leeftijd mogen halen) zal het eens in de veertien dagen worden. Niet meer alleen om het te kleuren maar ook om wat extra volume in ons dunnere haar te blazen. Totdat zelfs dit tijdsbestek te lang wordt en het wekelijkse kappersbezoek een teken van liefde is geworden: “Mijn oma, inmiddels al heel lang dood, werd elke vrijdag naar de kapper gebracht door mijn opa, waar het haar gewassen en (onder zo’n kap) in de krul gezet werd.”

En toch, als je erover nadenkt is het eigenlijk raar. Want waarom maken we ons als geëmancipeerde wereldvrouwen zo druk over wel/niet grijs zijn? Staat grijs onbewust voor oud? Wat is daar zo erg aan? We willen toch allemaal oud worden? We willen er alleen niet oud uitzien. Of oud overkomen. Daar zit denk ik het dilemma tussen ratio en gevoel. Maar ouderdom kan ook respect afdwingen aldus deze reactie: “Van bomen die al jaren oud zijn of andere prachtige natuurverschijnselen zeggen we vaak ‘kijk hoe mooi en hoe mooi oud’ maar als het onszelf betreft…. dan is het niet goed genoeg?” Tsja, goed punt. Daar ga ik morgen bij de kapper eens rustig over nadenken.

Tot volgende week,

Marga.

Stijlvol-vijftigvraag voor de volgende keer:

Opvliegers, hoe wist je dat ze er waren en hoe ga je daar in het openbaar stijlvol mee om?

Mail me je antwoord via marga@stijlvol-vijftig.nl

Uiteraard worden alle tips, missers en anekdotes anoniem verwerkt in toekomstige blogs.

© Tekst en foto: Stijlvol-vijftig.nl